Logo Fotoacademie

Onderdeel van

ENGZeker starten?

Onderdeel van

Direct inschrijven

Wij stellen voor: fotograaf en vrij werk coach Maarten van Schaik. 

https://maartenvanschaik.nl/

 

Maarten van Schaik begeleidt sinds 2018 groepen professionele fotografen bij de ontwikkeling van hun vrij werk projecten.

Sinds zijn afstuderen aan de Rietveld Academie in 1997, heeft Maarten zijn eigen unieke stijl van fotografie ontwikkeld. Zijn werk is gemaakt tijdens lange wandelingen in de stad en haar buitenwijken. Hij heeft op verschillende plaatsen gewerkt zoals Las Vegas, Sevilla, Bangkok, Londen, New York, Amsterdam en Brussel.

Chaos is het terrein waarop hij zijn beste foto's maakt. Binnen de complexiteit van de stad is hij op zoek naar 'zwarte gaten' of 'niet-plaatsen', waar kleur, licht, materialen, lijnen en vreemde objecten samen spelen in het frame van zijn camera. “Ik zie mijn foto's niet als pure registratie; in plaats daarvan voel ik een sterke band met schilderen en muziek.”

Zijn werk wordt regelmatig geëxposeerd (Carolien o’Breen, Haute Photographie, Naarden Fotofestival e.a.) en is opgenomen in verschillende kunstcollecties. Daarnaast werkt hij regelmatig in opdracht.

Wij spraken hem over het docentschap, het groepsproces en over zijn eigen werk.

 

Wat zijn thema’s binnen jouw werk, wat wil je laten zien?

 

Ik ben altijd gefascineerd geweest door een gevoel van alleenheid en anonimiteit in mijn werk. Als fotograaf beweeg ik me in de wereld, hopend dat ik mezelf genoeg kan wegcijferen om te zien wat anderen, in de maalstroom van het alledaagse leven, niet kunnen zien. Ik ben niet geïnteresseerd in pure registratie of een feitelijke benadering van de dingen die ik fotografeer, maar veel meer in het achterliggende mysterie. Het object of subject blijft gesluierd en ongrijpbaar. Het is onderdeel van een wereld waarin de scheiding tussen droom en realiteit onstabiel is. De tijd is diffuus geworden.

 

Aan welke projecten werk je op dit moment?

Ik werk altijd aan verschillende projecten en richt me nu met name op een project dat gebaseerd is op een gedicht wat geschreven is door Forrest Fenn; een excentrieke galeriehouder uit Santa Fe. In het gedicht huist een raadsel. Als je het oploste kon je de locatie vinden van een schat die ergens verstopt lag in de Rocky Mountains. Als kind was ik al gefascineerd door schatzoeken, speurtochten en mysterie. Toen ik het gedicht voor het eerst las leek het geschreven te zijn door een ronddwalende fotograaf op zoek naar momenten van schoonheid. Het gedicht telt 24 regels en bij elke regel maak ik een foto waarvan ik vind dat die de lading van de regel uitdrukt. Een oplossing van het raadsel in persoonlijke beelden. Inmiddels is de schat gevonden maar de oplossing van het raadsel is nog niet vrijgegeven. Het mysterie blijft.

 

Wie zijn jouw voorbeelden?

 

Harry Gruyaert, David Lynch, William Eggleston, Rinko Kawauchi, Trent Parke, Stanley Kubrick, David Fincher.

 

Een groep professionele fotografen begeleiden bij het maken van vrij werk, kan betekenen dat je totaal uiteenlopende werken bespreekt. Op welke manier kunnen fotografen van elkaar leren in de groep? Wat geldt eigenlijk voor elke fotograaf in dit proces?

Mijn coaching gaat uit van het produceren van veel werk, het is dus ook echt wel een workshop in die zin dat, als er niks ligt, we niet verder kunnen. Het kleinste idee kan iets groots voortbrengen en ik stimuleer studenten dan ook om ook hun aanzetten en oefeningen mee te nemen. Ik richt me voornamelijk op het editen en bespreken van series en de groep heeft daar een belangrijk aandeel in. Ik vind het belangrijk dat ook zij hun mening geven over een ander zijn werk. Waar ik studenten het meeste mee zie worstelen is dat ze wel een idee hebben waar hun werk over gaat, maar dat ze niet rigoureus genoeg zijn in het weglaten van beelden, die misschien wel ‘mooi’ zijn maar niet aansluiten bij waar hun serie over gaat.

Aan de hand van fotoboeken die ik meeneem ontstaat vaak een interessant gesprek en komen er onverwachte ideeën en raakvlakken tevoorschijn die kunnen aanzetten tot een nieuwe benadering. Ook leen ik de boeken uit of verwijs ik voor hun research naar andere fotografen of kunstenaars.

Alle disciplines zijn welkom in de groep. Een goed beeld is een goed beeld en ik denk juist dat een kruisbestuiving van stijlen het out of the box denken erg bevorderd. Ik haal studenten graag uit hun comfort-zone door ze opdrachten te geven die op het eerste gezicht wellicht helemaal niet bij ze passen, maar door die uit te voeren gaan ze op een heel andere manier naar hun werk kijken. Iemand die doorgaans landschappen fotografeert moet een keer een portret maken om even afstand te nemen en tot vernieuwing te komen.

 

En tot slot, op welke manier geeft het lesgeven en coachen jouw voldoening?

 

Ik vind het fantastisch om te zien dat studenten echt vorderingen maken en dichter bij hun vrije werk komen te staan, door er open in de groep over te praten en van gedachten te wisselen. Omdat iedereen bij mij in de les over elkaars werk wat te zeggen heeft, word ik op die manier ook zelf weer geïnspireerd door nieuwe invalshoeken. Er is elke les wel een beeld of een idee wat in mijn hoofd blijft hangen en waarvan ik later denk: hé, dat is een interessante benadering. Daar kan ik dan zelf ook weer mee voort als ik een photographers-block heb.