Logo Fotoacademie
ENGLogin studenten
Direct inschrijven

© Ruud de Jong

Vroeger was alles beter. Ook binnen de fotografie een regelmatig terugkerende opvatting die op van alles en nog wat betrekking kan hebben. Budgetten, vakmanschap, beeldkwaliteit, diversiteit aan mogelijkheden, en ga zo maar door.
Zeker, de budgetten zijn niet meer die van de jaren ’80 en ’90, maar die waren dan ook exorbitant groot. Als je een ei liever in Zuid-Afrika wilde fotograferen dan in Nederland omdat het licht daar beter was en je kon het ook nog goed uitleggen, zat je bij wijze van spreken al in het vliegtuig, met een assistent, een stylist en de art-director wilde toch eigenlijk ook wel mee om te kijken of het wel goed ging. “Morocco”, een van de afleveringen van Absolutely Fabulous, is een mooie knipoog naar die voorbije tijd.
En ook nu er technisch weer een of meer grote doorbraken te verwachten zijn qua mogelijkheden van camera’s en het al eerder genoemde verdwijnen van de spiegelreflex, is er dat verlangen naar vroeger, toen alles beter was. Dus kun je nu lenzen kopen met allerlei afwijkingen om het ‘beeld van vroeger’ zo dicht mogelijk te benaderen, waarbij vroeger door sommigen is opgerekt tot de tijd waarin mijn betovergrootouders net bedacht waren.
Dit verlangen is overigens niet alleen aan fotografen voorbehouden, muziekliefhebbers kunnen er ook wat van. In Business Insider van begin dit jaar viel te lezen dat de audiofielen zware tijden tegemoet gaan nu een aantal retailers in de USA gaat stoppen met de verkoop van cd’s, met dank aan Spotify. De cd liefhebber als “Audiophile holdout”, terwijl er een nog fanatiekere groep rondloopt die zweert bij de lp, en ik moet bekennen, daar schuur ik tegen aan.
Wat betreft de fotografie heb ik ‘vroeger’ al geruime tijd losgelaten. Leuk zo’n doka, maar ik kreeg er letterlijk jeuk van. Rond mijn neus en vooral aan mijn handen. En toch heeft het jaren geduurd voor ik op digitaal gebied ‘mijn’ camera had gevonden, temeer daar ik zo’n beetje alle formaten qua film gebruikte (zonder stofjes!) en ook nog eens verslaafd was aan de SX-70 van Polaroid. Sinds dit weekend heb ik definitief besloten dat ik laatstgenoemde nooit meer op zal pakken. De acht resterende beelden die ik er nog mee kan maken zal ik met zorg uitkiezen, aangezien ‘The Impossible Project” wat mij betreft zijn naam nog steeds eer aan doet. Een echt geval van ‘Vroeger….’.