Logo Fotoacademie
ENGLogin studenten
Direct inschrijven

“De Werkelijkheid” encore.

Onlangs bezocht ik zowel FOAM als Huis Marseille (hierna HM genoemd) en de getoonde diversiteit was indrukwekkend, maar niet per se in de gangbare betekenis van het woord. Wat ik bedoel, is dat er vele indrukken gewekt werden, misschien wel te veel. De tijd dat je alleen naar foto’s aan de muur hoefde te kijken is definitief voorbij, je bent bijna ouderwets als je je werk op die manier laat zien. En mocht dat wel zo zijn, dan is er altijd nog een documentaire over de beeldmaker die vertoond wordt. Een boek kopen na afloop, omdat je graag zou willen terugzien wat je hebt beleefd, doet in veel gevallen ook geen recht meer aan de opgedane ervaringen.

Zowel FOAM als HM hebben een soort ‘artist statement’ en na het lezen daarvan zal de een zeggen dat deze hetzelfde zijn, de ander zal de verschillen benadrukken. Die van FOAM is in ieder geval beter leesbaar.

De hoofdtentoonstellingen in beide musea zijn opgehangen aan het werk van Amerikaanse fotografes, bij HM Deana Lawson, bij FOAM Alex Prager, beide geboren in 1979, Prager in Los Angeles, Lawson in Rochester (NY).

Hun werk is een wereld van verschil. Waar Lawson zodanig ensceneert dat het weer echt en rauw lijkt (maar zeker niet ingezonden kan worden voor de World Press), ontstijgt het werk van Prager elke realiteit door het hyperrealistische karakter van de foto’s en films.

Bij Lawson voelde ik een tweespalt, want ook al gebruikt ze in haar ensceneringen echte mensen en attributen en zijn de beelden zeer realistisch en bijna casual in techniek, ik geloof ze niet.

Prager dompelt je onder in een niet-bestaande wereld, een wereld die zo beklemmend is dat ik alle beelden opnieuw en opnieuw heb bekeken, alle films twee keer heb gezien en ik weet nu al dat ik nog een keer ga.